Bu gün yine geç kalktım yatağımdan. Bu gün yine aynı kişilerle konuştum. Günümün yarısına yakınını uyumakla geçiriyorum son zamanlarda. Canım çok sıkılıyor uyumadığım zamanlarda da. Artık önceden yapmaktan hoşlandığım şeyleri yapmıyorum. Konuşmaya can attığım kişiler bana artık ilgi çekici gelmiyor. Sürekli düşünüyorum. Bir şeyler arıyorum ama bulamıyorum. Her yeri , her şeyi inceliyorum. Üzerinde düşünüyorum. Son okuduğum kitabın solgun sarı sayfaları hiç ilerlemiyor. Sanki kitabın her cümlesinde bir şeyler arıyorum. Ama bulamıyorum. Sokaktan geçenlere bakıyorum sanki herkes bana bakıyor bir şeyler söylüyor. Perdeyi kapatıyorum hemen. Bilgisayarımda hep aynı müzik çalıyor. Birileri bana bir şeyler söylemek istiyor da ben anlamıyorum. İstersen rüzgarlarda gör bak yağmurlarda parlak yıldızlardayım diyor. Ama anlamıyorum. Geceleri balkona çıkıp bakıyorum göklere, bulamıyorum. Sanki çığlıklarım göklere ulaşmıyor. Yıldızlar renksiz. Cevaplar sessiz. Olmuyor, olmuyor. Sonu olmayan, beni nereye götürdüğünü bilmediğim bir uçurumda pervasızca sürükleniyorum. Kendimi arıyorum, bulamıyorum. Yine uyumak istiyorum sadece uyumak…